قوطی پپسی!
داشتم به این قوطی پپسی نگاه میکردم و ایده برای این پست به ذهنم رسید.
سوال اینه که من از کجا میدونم که این قوطی پپسی واقعا روی میز وجود داره؟
جوابش اینه که خب نور میخوره به این قوطی پپسی و بعد وارد چشم من میشه و مغزم اطلاعات رو پردازش میکنه و میگه که خب یه قوطی آبی رنگ اونجاس.
حالا اگه من چراغو خاموش کنم، دیگه نوری نیست که بخوره به قوطی و وارد چشم من بشه و مغزمم دیگه نمیتونه بهم بگه که آیا قوطی پپسی روی میز هست یا نه.
ولی من همچنان میتونم دستمو دراز کنم سمت میز و شاید دستم به قوطی بخوره و قوطی بیفته زمین و صدا بده و من مطمئن بشم که یه قوطی روی میز بوده که حالا افتاده روی زمین، بدون اینکه بتونم ببینمش.
در اون حالت من با قطعیت میتونم بگم که یه قوطی پپسی رو زمین افتاده.
حالا شاید یک دزد هم پشت در کمین کرده باشه و با افتادن قوطی و بدون اینکه داخل خونه رو دیده باشه، بتونه استنباط کنه که الان یک قوطی فلزی افتاده رو زمین و احتمالا یک نفر هم داخل خونه اس؟
این کانسپتی که گفتم خیلی شبیه فرضیه هایی هست که من تو این چنل قبلا راجع بهشون حرف زدم و خیلی از این فیزیکدان ها در واقع همون آقا دزده هستن، و واقعیت اینه که ما فقط میتونیم قسمت خییییلی کوچیکی از کیهان رو ببینیم و فقط میتونیم پشت در وایستیم و از سرو صدا هایی که میاد، حدس بزنیم اون داخل چه اتفاقی داره میفته.
مثلا همین گرانش و قوطی پپسی شاید ساده بنظر بیاد ولی در عین حال، کل کیهان بر اساس همین گرانش میچرخه و ماه بخاطر اینکه جرم کمتری نسبت به زمین داره، در مدار زمین میچرخه و زمین چون جرم کمتری نسبت به خورشید داره، در مدار خورشید میچرخه.
و خلاصه همه دارن دور هم میچرخن.
پس ما اینجا یک معیار اندازه گیری نسبتا دقیقی داریم و مثلا با توجه به جرم زمین و فاصله ماه از زمین، میتونیم حدس بزنیم که ماه با چه سرعتی داره حرکت میکنه و حتی میتونیم ماهواره بفرستیم دور مدار زمین و جرم و فاصله رو طوری تنظیم کنیم که ماهواره ها با سرعت خاصی دور مدار زمین بچرخن و اصلا یک فرمول هم براش بنویسیم و بعدش دیگه ماهواره هوا کنیم.
خب حالا فرض کن شما آقا دزده هستی و پشت پنجره میبینی که یه عالمه ستاره دارن حول محور یک مرکزی میچرخن ولی نمیتونی اون وسط رو ببینی، ولی با توجه به چیزی که گفتم میتونی حدس بزنی که قطعا یه چیزی با جرم ما فوق تصور اون وسط هست که باعث شده این همه ستاره عظیم الجثه دورش بچرخن و از مدارش خارج نشن؟
اینجاس داستان عجیب میشه!
ستاره ها خییییلی سریع تر از چیزی حرکت میکنن که با جرم قابل مقایسه کهکشان جور در بیاد، یعنی اگه فقط همون ستاره ها و گاز و غبار رو هم حساب کنی، گرانش کافی برای نگه داشتن این ستاره ها سرجاشون وجود نداره و این ستاره ها باید تا الان از مدار خارج میشدن!
ولی از مدار خارج نمیشن که هیچ بلکه خیلی هم مودب و منظم هستن و با دقت دور خودشون میچرخن!
پس یه جرم ما فوق تصوری اون وسط هست که ما نمیبینیمش و اسپویلر هم اینه که این واقعا معماس و تا به امروز حل نشده!
ما بخش بزرگی از جرم کیهان رو نمیتونیم ببینیم!
یعنی یک نوع ماده ای وجود داره که در دیدرس ما هست ولی با نور، هیچ کنشی نداره و برای همین دیده نمیشه، ولی جرم داره و ما فقط از طریق گرانش میتونیم بفهمیم که اون ماده وجود داره، در غیر این صورت همونطور که گفتم، ستاره ها باید تا الان از مدار خارج میشدن.
ما نمیدونیم این ماده تاریک چیه، و این یک مسئله حل نشده هست و شما میتونید برید حلش کنید و نوبل فیزیک بگیرید
ولی سوال من اینه، چه چیزهای دیگه ای اون بیرون هست که ما هنوز راهی برای دیدنشون نداریم؟