یک روز، کیهان از دل یک نقطه آتش متولد شد و بزرگ شد و ستاره ها و سیاره ها و کهکشان ها به وجود اومدن.
از اون روز، کیهان داره به سمت یک شب سرد و بی پایان حرکت میکنه.
به یک دلیل مجهول، ما انسان ها هم از دل این ستاره ها بیرون اومدیم و سرنوشت ما هم به کیهان گره خورده.
ولی خب زیلیون ها سال پیش از اون شب تاریک و سرد، عمر خورشید به پایان میرسه و اثری از سیاره ای که ما داخلش هستیم هم باقی نخواهد موند.
تا به امروز و با درک کنونی ما از فیزیک، ما هیچ نشانه ای از حیات هوشمند در هیچ کجای کیهان پیدا نکردیم.
از لحاظ تئوری، ممکنه که ابعاد دیگه ای از کیهان وجود داشته باشه که ما قادر به دیدنشون نباشیم ( شاید AGI کمکمون کنه؟! ) و شاید در اون ابعاد، فرم هایی از حیات وجود داشته باشه که برای ما انسان ها قابل درک نباشن.
در خوش بینانه ترین حالت، تمدن ما انسان ها هم یک جرقه لحظه ای و کوتاه هست که به زودی ناپدید خواهد شد، و فرصت زیادی هم برای رسیدن به جواب نداریم.
این پست نکته خاصی نداره، صرفا مطالبی هست که از کودکی داره گلوم رو فشار میده و باعث کلافگی و سردرگمی من شده. 😕
بریم بخوابیم، شب بخیر ❤️