Progressive disclosure

Progressive disclosure یعنی به جای اینکه از همون اول کل اطلاعات رو بریزی جلوی agent، بیای فقط همون چیزایی رو بهش بدی که الان برای انجام اون تسک لازم داره و بقیه اطلاعات رو بذاری یه گوشه تا فقط اگر لازم شد خود ایجنت بره بخونتش.

دلیلش هم اینه که context مفت نیست و هر توکنی که از اول داخل context باشه، توی هر turn دوباره به عنوان input token حساب میشه و از attention budget مدل هم مصرف می‌کنه.

یعنی اگه از همون اول بیای AGENTS.md رو پر از دستورات نامربوط بکنی، خب ایجنت گیج میشه و کیفیت جواباش هم طبیعتا میاد پایین.

راه درست اینه که AGENTS.md فقط یه خلاصه‌ی خیلی کوتاه از یه سری دستورات داشته باشه و بگه جزئیات اون دستور کجاست و بعد هر وقت agent واقعا خواست یه کاری رو انجام بده، بره جزئیات مربوط به اون دستورات مورد نیاز رو بخونه

اصلا دقیقا به همین خاطر Skills توی harness ساخته شدن، اول هر session فقط یه معرفی کوتاه از هر skill لود میشه و دستورالعمل کاملش فقط وقتی وارد context میشه که واقعاً بهش نیاز باشه. این باعث میشه context سبک بمونه، هزینه کمتر بشه و مدل هم تمرکز بیشتری روی کاری که الان انجام میده داشته باشه.