MCP
MCP یه پل بین Agent و سرویسهای تردپارتیه که اضافه کردن Toolهای جدید رو خیلی راحت میکنه و باعث میشه لازم نباشه هر Harness همهی اتصالها رو از صفر بسازه.
MCP یا Model Context Protocol یه پروتکله که اجازه میده Agent از Toolهایی استفاده کنه که خارج از خود Harness ساخته شدن.
فرض کن میخوای ایجنتت به GitHub ، Slack یا دیتابیس شرکتت وصل بشه. بدون MCP ، هر Harness باید برای تکتک این سرویسها یه اتصال جدا بنویسه و مثلا هم Cursor ، هم Claude Code باید یه کار واحد رو هی از اول انجام بدن.
این MCP میاد و کار رو ساده تر میکنه.
یه نفر فقط یه MCP Server مینویسه که مثلا به GitHub وصله. بعد هر Harnessـی که از MCP پشتیبانی کنه، میتونه به اون سرور وصل بشه و همون Toolها رو استفاده کنه.
نکتهی مهم اینه که Agent اصلا مستقیما با MCP کاری نداره.
ایجنت] فقط یه Tool رو صدا میزنه. این Harnessـه که پشت صحنه میدونه اون Tool از یه MCP Server اومده.
علاوه بر Tool ، این MCP میتونه Resource های read-only یا Prompt های آماده هم ارائه بده، ولی خب مهمترین کاربردش اضافه کردن Toolهای جدیده.
یه نکتهی مهم اینه که هر Tool جدیدی که از طریق MCP اضافه میشه، باید همراه با توضیحاتش برای Model ارسال بشه. یعنی اسم Tool، توضیحش و آرگومانهایی که میپذیره. اگه تعداد Toolها خیلی زیاد باشه، این توضیحات بخش زیادی از Context Window رو اشغال میکنن و هم هزینه رو بالا میبرن، هم تمرکز مدل رو کم میکنن.
برای حل این مشکل، خیلی از Harnessهای جدید فقط یه لیست از Toolها رو اول کار به مدل نشون میدن. هر وقت Agent به یه Tool نیاز داشت، همون موقع توضیحات کاملش رو داخل Context بارگذاری میکنن. اینطوری Context سبکتر میمونه و مدل فقط چیزهایی رو میبینه که واقعاً بهشون نیاز داره.