مقاله ها

عقاب ها، بره ها و شرارت

کلاد داره کد میزنه و حوصله ام سر رفت گفتم بیام یه چی بنویسم و برم پی کارم.

متفرقه

کلاد داره کد میزنه و حوصله ام سر رفت گفتم بیام یه چی بنویسم و برم پی کارم.

image

یه گله بره رو تصور کن که هر چند وقت یبار یه عقابی میاد یکیشونو برمیداره میبره میخوره و این بره ها هم مثل چی از عقاب میترسن و دور هم جمع میشن و میگن که این عقاب چقدر شروره و مارو میبره و میکوشه و میخوره.

بعد هم این بره ها به این نتیجه میرسن که هرچی که عقاب نیست و اونارو نمیخوره، خوب و اخلاقیه.

تا اینجاش هم طبیعی هست و هیچکس از بره انتظار نداره که عاشق گرگ و عقاب باشه و بالاخره این بره های نگون بخت همش دارن لتو پار میشن.

ظاهر این داستان ساده هست و یک طرف داستان عقاب هست و اون طرف داستان هم بره و اکثر ما هم دلمون برای سرنوشت این بره ها میسوزه.

ولی یک سوال اخلاقی میشه اینجا پرسید و اونم اینه که این بره ها واقعا خوبن یا اگه بره هم مثل عقاب، پنجه و چنگال داشت، میرفت بره های دیگه رو شکار میکرد؟

برای اینکه به این سوال جواب بدیم باید مسئله رو باز کنیم و ما از ۲ زاویه میتونیم به شرارت نگاه کنیم، بیا اول از چشم عقاب نگاه کنیم.

عقاب قوی و سریع و تیزبینه و از زندگیش رضایت داره و با خودش حال میکنه در نتیجه خودشیفته میشه و هر روز خودشو داخل آینه نگاه میکنه و میگه من چقدر خوبم و در نظر این عقاب، خوب همون چیزیه که داره داخل آینه میبینه یعنی قوی و سریع و بی باک و نترس.

عقاب سرگرم زندگی خودشه و اصلا وقت نداره به بره ها فکر کنه و از نظرش بره ها ضعیف و بی خاصیت هستن و هر موقع گشنه اش شه میره یه بره رو برمیداره و میخوره و اصلا براش مهم هم نیست.

ولی ازونور بره ها چون نمیتونن جواب عقاب رو بدن، عقده ای میشن و بره میبینه که عقاب هر روز میاد پایین و ننه باباشو برمیداره میبره میخوره و هیچ کاری هم از دست این بره برنمیاد و خلاصه کینه ای میشه و این عقده رو دلش تلنبار میشه.

این کینه، یه کلمه در ذهن بره میسازه و اون کلمه "شرور" هست و میچسبونتش به عقاب و شرور یعنی خبیث، یعنی مقصر، یعنی کسی که باید تاوان کارهاشو پس بده.

بعد این بره داخل ذهنش یک کانسپت دیگه ای هم میسازه که برعکس شرور هست و هرچی که برعکس شروره، "خوبه" و این خوب یعنی هرچیزی که عقاب نیست و بره رو اذیت نمیکنه و صبوره و متواضعه و سرش به علف خوردن گرمه.

پس عقاب میگه که "من خوبم" و اصلا به بره فکر هم نمیکنه.

و بره میگه که عقاب شرور و هرچی عقاب نیست خوبه پس من خوبم!

عقاب در نگاه خودش، خوب هست و از نگاه بره، شرور هست و بره از نگاه خودش خوب هست و از نگاه عقاب، ضعیف و بی خاصیت.

ولی مشکل اینجاس که بره ها از عقاب انتظار دارن که عقاب نباشه و بیاد مثل اونا علف بخوره!

یعنی چون عقاب مثل بجای علف، بره میخوره، پس شرور هست ولی خب این منطقی نیست و مشکل از مایندست این بره ها هست چون تو ذهنشون فکر میکنن که عقاب یک چیزی هست که میتونه علف بخوره ولی نمیخوره و بجاش گوشت این بره هارو میخوره.

در حالی که عقاب هم چاره ای جز این نداره که گوشت این بره هارو بخوره وگرنه از گشنگی میمیره!

بعد این بره با خودش میگه که ما چون عقاب نیستیم و شکار نمیکنیم پس موجودات خوبی هستیم در حالی اصلا بره نمیتونه چیزی رو شکار کنه و بخواد یا نخواد باید علفشو بخوره.

اینجاس که از نظر بره، ترس میشه فروتنی، عقب افتادگی میشه صبر، و جواب ندادن میشه بزرگواری.

به عبارت دیگه، ناتوانی میشه فضیلت!

حالا فرض کن که یه روز صبح یکی از این بره ها از خواب بلند شه و ببینه بال و چنگال در آورده، حالا چی میشه؟

میره سراغ شکار بقیه بره ها و این صحنه که یک بره، یک بره دیگه رو شکار کنه خیلی ترسناک تر و منزجر کننده تر از این هست که یک عقاب، یه بره رو شکار کنه، چون اینجا تعریف ما از خیر و شر بهم میریزه و داخل ناخودآگاهمون میفهمیم که بره از اول هم موجود خوبی نبوده و صرفا ناتوان بوده و ذهن اکثر ما هم نسبت به قبول کردن این مسئله، مقاومت نشون میده. ☕️